...εικονοστάσι.

Άσε με να κλειστώ μέσα σ΄ένα εκονοστάσι, ξέρετε από κείνα τα όμορφα ξύλινα τα σκαλιστά, μαζί με τις πολυκαιρισμένες εικόνες, να κάνω το σταυρό μου και να φτύσω τρεις φορές τον κόρφο μου, μήπως και ξεπλυθούν πρώτα οι αμαρτίες του κόσμου που με γέννησε κι ύστερα οι δικές μου, ξέρετε να φύγει το κακό το μάτι! Τα στέφανα των προγόνων μου ας κρέμονται απ'τη κλωστή τους και οι σκώροι που τα κατέτρωγαν να τρίβονται κι αυτοί με τη σειρά τους πούδρα λεπτή στη μούρη μου, μήπως κι η στάχτη τους σαν αλυσίβα με καθάρει απ' τον πόνο τον βαθύ, τον πόνο εκείνο που ο καθένας μύχια τον κατέχει γιατί με τη σειρά του κι ο καθένας στάχτη θα γίνει.